مردى به امام صادق عليه السّلام شكايت نموده و عرض كرد : « من وسواسى و شكّاك هستم ! » امام عليه السّلام فرمود : « چرا از داروى بابركت غافل هستى ؟ » عرض كردم : « فدايت شوم ! داروى مبارك چيست ؟ » امام عليه السّلام فرمود : « شكر » . همچنين امام صادق عليه السّلام در كتاب مكارم فرمود : « براى درمان تب به وزن ده درهم شكر با آب سرد مخلوط نموده ، ناشتا ميل شود » امام باقر به زراره فرمود : « واى بر تو زراره ! چرا مردم از منافع شكر غافل هستند شكر هفتاد بيمارى را نافع است و خوره‌ى بلغم و ريشه‌ى آن را برمىكند » نىشكر در كتاب خصال از منصور بن يونس آمده است كه گفت از ابا الحسن امام كاظم عليه السّلام شنيده‌ام كه مىفرمايد : « سه چيز بىضرر و زيان است ؛ انگور رازقى ، نيشكر و سيب لبنانى » ، در كتاب مكارم نيز چنين نقل شده است . همچنين از آن گرامى نقل شده است كه : « نيشكر باعث نرمى مزاج مىشود و هيچ بيمارى نمىآورد » . شكر سفيد ، شكر قهوه‌اى و شكر سرخ شكر سفيد طى فرآيندهاى شيميايى و با افزودن مواد آهكى و ديگر مواد شيميايى بدست مىآيد كه مضرات خاص خود را دارد ، شكر حاصل از نيشكر قهوه‌اى متمايل به سرخ است . شكر سفيد موجب پوكى استخوان ، چاقى و ناراحتىهاى قلبى - عروقى شده ليك شكر سرخ و قهوه‌اى ملين و داراى اثرات درمانى در ابعاد گوناگون فيزيولوژيكى است . شكر در طول تاريخ چنين معرفى شده است : [ فيروزآبادى ] در القاموس گفته است : « سكّر ، معرّب واژه‌ى شكر " پارسى است و اسم واحد آن سكّره گويند . خرماى خوب يا انگورى را كه آبى بدان هست و در نتيجه فرو مىپاشد - كه خود ، از بهترين انواع شكرينه است - را نيز شكر گويند » . در المصباح هم آمده است : « شكر ، چيزى شناخته شده است . برخى گفته‌اند : نخستين بار ، شكر را در طبرزد ، ساخته شد و از همين روى ، شكر طبرزدى گفته مىشود » .